Sp… spinazie?
Ik bedoelde spaghetti.
🇳🇱 Nederlands (🇬🇧 English below)
Vijf jaar later is mijn eerste gedachte bij dat gerecht nog altijd spinazie. Een klein, per ongeluk aangelegd paadje in mijn brein dat een hardnekkig dwaalspoor is geworden. Dank je, covid.
Dit is wat postcovid met een denkend mens doet. Met het denken zelf, bedoel ik: woorden die onvindbaar waren in mijn hoofd, gesprekken die ik niet meer kon bijhouden. Een brein dat zich gedroeg als een huis waarvan iemand ‘s nachts de meubels had verzet. Ik wist niet meer waar ik de lichtknopjes had gelaten.
Ik ben filosoof. Denken is niet wat ik doe, het is wie ik ben. En ineens deed het het niet meer.
Wat ik toen leerde, had ik niet in een handboek gevonden.
Op een dag, nadat ik mijn ego en schaamte echt had losgelaten, reed ik met een scootmobiel door de supermarkt in mijn eigen woonplaats. Gewoon omdat lopen te veel kostte en boodschappen ook moesten.
Toen ik nog zelf liep, kon ik de route in de winkel maar één keer doen; terug lopen kostte energie die ik niet had. Met de scootmobiel kon ik ineens wél even terug naar de groentenafdeling als ik bij de diepvries ineens uien zag staan op mijn lijstje. Het klinkt heel onbenullig, maar het bleek enorm.
Het uitbesteden van het lopen maakte namelijk ruimte voor iets anders. Ik zag de wereld om me heen weer. Ik had een gesprekje met de mevrouw bij de kaasafdeling. Ik hoorde een kind huilen twee rijen verderop. Ik lachte naar de knappe vakkenvuller. Ik was er weer.
De therapie hielp. De meditatie ook. Maar mijn cognitieve leercurve begon in de supermarkt, op een scootmobiel, op het moment dat ik iets uitbesteedde en ontdekte wat er dan vrijkomt.
Sindsdien stel ik mezelf een andere vraag. Niet hoe ik van mijn beperkingen afkom, maar wat er zichtbaar wordt als ik stop met ertegen te vechten.
Een beperking is niet alleen een tekort. Het is ook een richting. Het vertelt je waar je energie naartoe gaat, en daarmee wat er overblijft als je het anders organiseert.
Dat noem ik creatief pragmatisme. Niet als concept. Als iets wat ik heb moeten leren op een dag dat ik spaghetti bedoelde en spinazie zei.
Dat dwaalspoor laat ik voorlopig maar zitten. Het herinnert me eraan hoe het was.
🇬🇧 English ⬇️
Sp… spinach?
I meant spaghetti.
Five years later, my first thought when I see that dish is still spinach. A small, accidental pathway in my brain that became a stubborn detour. Thanks, covid.
This is what long covid does to a thinking person. To the thinking itself, I mean — words that had gone missing somewhere in my head, conversations I couldn’t follow anymore. A brain that acted like a house where someone had rearranged all the furniture overnight. I didn’t know where the light switches were anymore.
I’m a philosopher. Thinking isn’t what I do, it’s who I am. And suddenly it didn’t work anymore.
What I learned then was something I didn’t learn from any book.
One day, after I had genuinely let go of my ego and my shame, I rode a mobility scooter through the supermarket in my own town. Simply because walking cost too much and groceries still needed to happen.
When I still walked, I could only do the route once — going back costs energy I didn’t have. With the scooter, I could suddenly double back to the vegetable aisle when I spotted onions on my list while already near the freezer section. It sounds small. It turned out to be huge.
Outsourcing the walking made room for something else. I was able to see the world around me again. I had a little conversation with the woman at the cheese counter. I heard a child crying two aisles over. I smiled at the cute shelf-stacker. I was there again.
The therapy helped. So did the meditation. But my cognitive recovery curve took off in a supermarket, on a mobility scooter, the moment I outsourced something and discovered that it frees up room for cognitive interaction.
Since then I’ve been asking myself a different question. Not how to get rid of my limitations, but what becomes possible when I stop fighting them.
A limitation isn’t just a deficit. It’s also a direction. It tells you where your energy is going — and therefore what you could do when you organise things differently.
I call that creative pragmatism. Not as a concept, but as something I had to learn since the day I meant spaghetti and said spinach.
That detour in my brain? I’m leaving it for now. It reminds me of how it was.